Have you ever surveyed inside the plane?
“มีอารมณ์ตั้งแต่เห็นหน้าแล้วไม่รู้หรือไงวะ”
ใจดวงน้อยบีบแน่นยามริมฝีปากบางถูกเบียดจากไออุ่น ลิ้นร้อนลากเลียแผ่วเบา แน่นอนว่าเซฮุนไม่มีเหตุผลที่จะต้องปิดโพรงปากตัวเองเอาไว้ เขาเผยออ้าเพียงเล็กน้อยเท่านั้นก็รู้สึกได้ถึงการรุกรานของกล้ามเนื้อทรงรี มันตวัดหยอกล้ออยู่ภายในจนเขาเผลอคว้าแขนลื่นเหงื่อที่ท้าวกันเอาไว้
จงอินเหมือนราชสีห์ที่หลุดออกจากกรง มือหนาจับท้ายทอยเล็กให้แหงนขึ้นด้วยความรุนแรง กลุ่มผมเส้นบางถูกขยุ้มเบาๆเมื่อลิ้นเล็กพยายาเกี่ยวกลับ เซฮุนร้องครางเมื่อน้ำใสเริ่มเลอะออกมาที่มุมปากยามถูกอีกฝ่ายตะกรุมตะกรามดูดกลีบปากเพื่อมอมเมา
ช่างคิมผละตัวออกไปเล็กน้อย แลบปลายลิ้นออกแตะลงที่ปลายคาง จับใบหน้าหวานให้เชิดขึ้นจนเซฮุนต้องหลุบตาต่ำเพื่อมอง อีกฝ่ายแตะลากหยาดน้ำใสที่ไหลจนแทบจะหยดจากหน้ากลับขึ้นมาจนถึงริมฝีปาก ส่งมันกลับเข้ามายังที่ที่ผลิตจนเจ้าของที่กำลังหอบเหนื่อยถึงกลับเผลอหดลิ้น
เราจูบกันอีกรอบ อีกรอบ และอีกรอบไม่มีท่าทีว่าจะหยุด รู้ตัวอีกทีกายบางก็ผุดลุกขึ้นยืนโอบแขนรอบคอแกร่งโดยไม่สนใจเหงื่ออีกคนที่เลอะไปตามตัวเอง จงอินไม่ได้ดูสกปรกเลยด้วยซ้ำในตอนนี้ หมอนี่กำลังฮอตเป็นบ้า ฮอตจนเซฮุนร้อนไปทั่วสรรพางค์ ร้อนจนเผลอครางกระเส่าเมื่อลิ้นร้อนลากต่ำลงมาที่ซอกคอ วนขึ้นไปที่ใบหูให้คนตัวขาวหดคอหนีเล่น
“อะ...อา”
จงอินสอดมือเข้าไปใต้เสื้อ กรีดปลายนิ้วตามร่องสันหลังจนหน้าท้องบางเผลอแขม่วเกร็ง เซฮุนซุกหน้าลงกับไหล่กว้าง ปล่อยให้เนื้อหนังแถวไหล่ถูกดูดดุนให้เกิดสีด้วยฟันคม หายใจเร้าอารมณ์ให้คนผิวแทนต้องบีบเฟ้นเนื้อกายขาวเนียนพร้อมร้องครางเรียกร้องปล่อยความกระหายในตัว
เเขนเรียวตวัดโอบรอบเอวหนา กลีบปากบางสีชมพูอ่อนจูบลงที่ผิวสีแทน ตวัดลิ้นดูดกลืนหยาดเหงื่อที่เเลกมาเป็นเม็ดเงินให้เขาใช้อยู่ทุกวันนี้อย่างไม่นึกรังเกียจจนเจ้าของมันต้องเงยหน้าขึ้นมามอง ใบหน้าหวานก้มต่ำลงไปที่กล้ามเนื้ออก ใช้มือซ้ายลูบคลำให้จงอินต้องจับมือเขาไม่ให้ซนไปมากกว่านี้ ก่อนกลีบปากสีหวานจะครอบครองยอดอกสีเข้มราวชายชาตรี ตวัดลิ้นเล็กเลียรอบแล้วช้อนดวงตามองอีกคนอย่างอ้อยอิ่ง
จงอินโอบเอวเขาเพื่อดึงเข้าไปจนแนบชิด เซฮุนผวากอดอีกฝ่ายอย่างตกใจยามถูกอุ้มขึ้นจากพื้น ร่างกายลอยหวือจนขาสองข้างเผลอโอบรัดคนผิวแทนโดยอัตโนมัติ เราสบตากันอย่างร้อนแรง หอบเหนื่อยกันทั้งคู่หลังโดยปลุกเร้าอารมณ์
“แนะนำผมหน่อยสิครับคุณอดีตสจ๊วต”
“อือ…” มือหนาบีบคลำสะโพกกลมเบาๆ ซนไปทั่วจนคนตัวขาวต้องตวัดตามอง
“มีเซ็กซ์บนเครื่องตรงไหนถึงจะดีที่สุด”
หมอนี่มันบ้า คิมจงอินมันบ้าที่ทำให้เขาอายได้แม้กระทั่งตอนแบบนี้ เซฮุนทุบไหล่อีกฝ่ายอย่างแรงจนดังอั่ก ก้มซุกหนาเข้าซอกคอแกร่งแล้วตอบอู้อี้
“ครัวไหม”
“ทำไมล่ะครับ”
“มันมีเคาท์เตอร์เกาะ ฉันหันหลังให้นายได้”
“คุณว่ายังไงผมก็ว่าอย่างนั้น”
จงอินกระเตงเขาขึ้นอีกหนึ่งรอบ พาเดินไปยังท้ายเครื่องที่มีส่วนครัวเล็กๆอยู่ บนนั้นเต็มไปด้วยอุปกรณ์ครัวเช่นแก้วหรือขวดน้ำ มันคงจะหลงเหลืออยู่ตอนส่งเครื่องมาให้ฝ่ายตรวจเช็ค และมีบางส่วนถูกพวกช่างแกะกินไปบ้างแล้วด้วย แต่ดูเหมือนคนที่อุ้มเขาอยู่จะไม่ใส่ใจมันเลย เพราะมือหนาปัดมันทิ้งจนกลิ้งระเนระนาดเกิดเสียงดังไปทั่วลำเครื่องที่ถูกถอดออก ก่อนกระแทกร่างบางลงบนเคาท์เตอร์
เราจ้องตากันอีกแล้ว แล้วก็เป็นเซฮุนเองที่พ่ายแพ้จนต้องปัดหน้าอีกฝ่ายออกไปไกลๆ แต่จงอินดันหันหน้ากลับมา สอดมือเข้ามาที่เป้ากางเกงเขาแล้วบีบขยำอย่างแรงจนเสียงหวานครางต่ำ
“อา จงอิน อย่า”
“ดูคุณจะเชี่ยวชาญนะ เคยเอากับใครตรงนี้ไหม”
“มะ ไม่ ไม่เคย”
“แล้วรู้ได้ยังไงว่าผมจะชอบ”
จงอินหยุดมือ แต่กลับซนต่อด้วยการปลดกระดุมกางเกงแล้วใช้มือเดียวกระตุกจนซิปแหวกออกจากกัน เผยส่วนอ่อนไหวใต้ชั้นในที่ขาวที่แข็งขืนจนส่วนหัวแทบโผล่ออกมาจากขอบ
“ก็…อยากลองกับจงอิน”
“ยั่วเหรอ?”
จงอินสูดปากพบางสบถ โอบเอวบางแข้าใกล้แล้วโน้มตัวลงรัวปลายลิ้นที่ยอดอกคนตัวขาวผ่านเนื้อผ้าบาง กัดดึงทึ้งจนเปียกแฉะให้เสียงหวานร้องระงมไปทั่วห้องโดยสาร มืออีกข้างทำงานอย่างชำนาญด้วยการบิดขยี้ยอดอกขวาให้แข็งสู้มือ เซฮุนเชิดหน้าเกร็งไปจนถึงปลายเท้า ทรมานจนแทบกัดลิ้นตัวเองไปเสียตรงนี้ มันร้อนรุ่มไปทั่วแล้ว
แควก!
อีกฝ่ายผละออกไปเพื่อกระชากเสื้อเขาออกจากกันแล้วโน้มตัวลงมาฝากฝังรอยรักสีกุหลาบไปทั่วเรือนร่าง กระดุมเม็ดที่ติดอยู่หลุดกระเด็นและคงจะหาไม่เจออีกแล้ว และคงไม่มีใครบ้าจะไปสนใจมันตอนนี้หรอก
เซฮุนขาสั่นเป็นเด็กหัดเดินเมื่อลิ้นร้อนลากรอบตัว หลุบตาหอบเหนื่อยพลางมองหัวทุยๆที่มุดอยู่บนร่าง จงอินเคลื่อนตัวลงต่ำ มือสองข้างก็ดึงกางเกงเขาลงอย่างรวดเร็ว ถึงแม้จะลำบากเพราะมันเป็นยีนส์ แต่แรงวิศวกรมือหนักๆก็ทำเอายีนส์บาดผิวขาวจนเกิดรอยแดงได้ไม่ยากเพราะการถูกทึ้งออก
ชั้นในสีขาวกลายเป็นปราการอย่างสุดท้ายบนกายขาว จงอินฟัดเฟ้นหอมไปทั่ว ยกขาเรียวสองข้างให้อ้าออกกว้างแล้วโน้มตัวต่ำกดลิ้นลากตั้งแต่ส่วนอ่อนไหวยาวต่ำลงไปยังช่องทาง ละมือขวาออกมาแล้วบดขยี้ลงไปให้คนตัวขาวเข่าอ่อน
“จงอิน” เสียงครางสูงขึ้นเรื่อยๆตามความอึดอัดที่กลางตัว เซฮุนชันขาขึ้นโดยไม่ต้องให้ใครบอก ก้มมองใบหน้าคมที่กำลังมองช่องทางสีหวานยามถูกมือหนาแหวกชั้นใน มันกำลังหุบอ้าเรียกร้องให้ลิ้นอุ่นตวัดโลมเลีย ดีเกินไป ลิ้นของจงอินแข็งแกร่งเกินไป เซฮุนรู้สึกเหมือนกำลังจะตาย แค่ใช้ลิ้นจงอินยังเก่งขนาดนี้ คิดไม่ออกเลยว่าถ้าหากอีกฝ่ายกระทำกับร่างกายเขาขึ้นมาจริงๆ เซฮุนจะมีลมหายใจเหลือไปถึงพรุ่งนี้หรือเปล่า “อา...อา จงอิน”
สะโพกขาวเริ่มแอ่นยกเมื่อจงอินแหวกสะโพกเขาให้ก้อนเนื้อสอดเข้ามาภายในได้ เซฮุนบิดใบหน้าส่ายรัว จับศรีษะอีกคนอย่างลืมตัวเพื่อให้จงอินจัดการมันให้ลึกยิ่งขึ้น ขาสั่นจนดูเหมือนจงอินจะรู้ มือหนาถึงได้จับมันไปพาดไว้บนหลังตัวเอง ก่อนกระชากสะโพกเขาเข้าไปใกล้มากขึ้น สอดแยงอวัยวะในปากเข้ามาจนตอหนวดรำไรทิ่มแทงตามผิวกาย
เซฮุนครางลั่น ทั้งที่มันเป็นแค่ลิ้น ทั้งที่เขาไม่ได้ถูกทำอะไรอย่างอื่นเลย ทั้งที่จงอินทำแค่นั้น แต่เขากำลังส่งเสียงครางออกมาได้อย่างกับโดนผู้ชายคนอื่นที่ผ่านมากระแทก
“จงอิน อ๊า อา พอ...พอก่อน จงอิน”
เสียงดูดจ๊วบจ๊าบที่ดังขึ้นทำให้เขาอายมากขึ้นยิ่งกว่าเดิม จงอินจูบลงมาที่่ช่องทางเขาแรงๆหนึ่งทีก่อนยกขาเรียวออกจากตัว เงยหน้าขึ้นมามองหน้าหวานที่ตอนนี้มีแต่เหงื่อ ริมฝีปากแดงระเรื่อเพราะถูกกัดอย่างแรงโดยเจ้าตัว ลิ้นร้อนที่เคยเข้ามาในร่างกายเขาเมื่อครู่เเลบเลียริมฝีปากตัวเอง เซฮุนจึงต้องรีบผลักกายหนาออกเพราะอายเกินกว่าจะอยู่ในท่านั้นนานๆ
กายบางกระโดดลงจากเคาท์เตอร์ เดินเข้าไปประชิดตัวคนที่เพิ่งลุกขึ้นมาก่อนทาบมือลงตรงเป้ากางเกงอีกฝ่าย เขาเม้มริมฝีปากนิดหน่อยเพราะตรงกับความแข็งที่สู้มือกลับมา จงอินเลิกคิ้ว แสยะยิ้มมุมปากยกมือสองข้างขึ้นแบออกท้าทายว่าเขาจะทำยังไงต่อกับมัน
“ผ่านมากี่อันแล้วล่ะ”
“…นาย” เซฮุนเม้มริมฝีปาก ไม่ต้องอธิบายก็รู้ว่าจงอินถามถึงอะไร เซฮุนบีบเป้าอีกฝ่ายจนใบหน้าคมเบ้ คุกเข่าลงกับพื้น ปลดเข็มขัดต่อด้วยกระดุมกางเกงแล้วแหวกออกอย่างรวดเร็วจนซิปรูดลงไม่ต้องเมื่อยมือรูด มือบางจับขอบชั้นในสีดำดึงรั้งลงมาเล็กน้อย ก่อนจะต้องหลับตาเมื่อท่อนเนื้อดีดตีหน้า “ทะลึ่ง!”
“ก็ใครทำให้อยากล่ะ?”
เซฮุนตั้งใจจะกลืนน้ำลายเพื่อตั้งสติ แต่ก็ต้องกักมันเอาไว้ดูดออกมาหล่อที่ปลายลิ้น กลีบปากบางอ้าออกกว้างจนน้ำใสยืด ครอบครองแกนอุ่นพร้อมรูดมือที่จับมันอยู่ทั้งสองข้าง มือหนาปัดผมที่รกหน้ารกตาเขาออกแล้วก้มมองแกนกายใหญ่ที่ผลุบหายเข้าไปในใบหน้าหวานทีละนิด ความขาวของผิวกายอดีตสจ๊วตทำให้จงอินต้องสูดปากคราง มันตัดกับผิวสีเข้มที่กำลังถูกความนุ่มหยุ่นของปากเซฮุนดูดเฟ้นอย่างชัดเจน
“เคยทำแบบนี้ให้กัปตันไหม อา”
เซฮุนส่ายหน้าทั้งที่ท่อนเนื้อค้างอยู่ในปาก เขาดูดมันจนแก้มตอบ ลากลิ้นเลียผิวขรุขระที่กำลังตึงเต่งจนเส้นเอ็นและเส้นเลือดปูดโปน ค่อยๆละเมียดละไมช่วงชิมทุกหยาดหยดน้ำใสที่จงอินปล่อยให้มันหยดเข้ามาในริมฝีปากเขา
เชื่อเถอะว่าภาพคนตัวขาวๆที่มีเพียงชั้นในตัวเดียวที่กำลังคุกเข่าสาละวนอยู่กับท่อนเนื้อตอนนี้มันกระชากอารมณ์ความดิบเถื่อนในตัวผู้ชายมากจริงๆ จงอินหัวเราะเบาๆ ลูบใบหน้าหวานด้วยความเอ็นดู ถ้าหากมีผู้ชายยืนอยู่สิบคนตรงนี้ โอเซฮุนก็คงโดนจนเละ
“ดูดแรงจังวะ ไหนบอกไม่เคยทำ” จงอินผลักใบหน้าหวานไปอีกทางด้วยนิ้วเดียว เซฮุนร้องครางเพราะเอวสอบที่แกล้งกระแทกมันเข้ามาถึงคอ เขาไอเบาๆแล้วถอนใบหน้าออกจนเกิดเสียงน่าอาย รูดรั้งท่อนเนื้อไม่สนใจว่าจงอินจะกำลังทำตัวหยาบคายใส่อยู่ น้ำลายสีใสถูกถ่มลงไปอีกรอบ ยืดย้อยตกลงไปยังพื้นเครื่องแต่เซฮุนกลับสนใจแค่การชักมือรูดรั้งส่งปลายลิ้นออกไปรัวที่ส่วนปลายของในมือ “อา...เก่งจังนะครับคุณ”
เขาหอบเหนื่อยหลังถอนริมฝีปากออกมาอีกรอบ จงอินจับแขนเรียวให้ลุกขึ้นยืน เซฮุนจึงหันหลังให้อีกฝ่ายอย่างรู้งาน คิดในใจว่าอีกไม่นานมันก็คงจะจบแล้ว แต่จงอินกลับไม่ปล่อยให้มันเป็นแบบนั้น
“ต้องใช้นิ้วปะ หรือหลวมหมดแล้ว”
“จงอิน”
“ก็แค่ถามเอง” จงอินหัวเราะร่า สอดนิ้วเข้ามาทีเดียวสองนิ้วจนเซฮุนสะดุ้งโหยง ฟุบหน้าลงกับเคาท์เตอร์แล้วหวีดร้องสุดเสียง เจ็บจนแทบบ้า เจ็บจนเเสบ “โทษ นึกว่าจะไม่เจ็บ”
“เจ็บ”
เซฮุนรับคำทั้งน้ำตา มันหยดออกมาจากดวงตาเขาจริงๆ แต่ช่องทางด้านหลังกลับขมิบตอดรัดนิ้วที่เกร็งควงหมุนอย่างเนิบนาบและเชื่องช้า จงอินบีบไหล่เขาเอาไว้จนเซฮุนต้องหันไปมองมือบนไหล่ตัวเอง พอคนผิวแทนเห็นแบบนั้นจึงส่งนิ้วมือมาเกลี่ยน้ำตาออกจากแก้มใส
“อย่าร้อง ผมขอโทษที่ทำให้เจ็บครับนางฟ้า”
กลีบปากอุ่นจูบลงที่ขมับ กายหนามอบความอบอุ่นให้เขาอีกครั้งเพราะจงอินทาบทับลงมาบนแผ่นหลังบาง ส่วนอ่อนไหวที่อยู่ภายในชั้นในถูกมือหยาบส่งไปบีบเฟ้น จงอินเอามันออกมาด้านนอก รูดรั้งเบาๆพลางกดจูบไปทั่วหัวไหล่มน
“อือ อืื้อ”
เซฮุนครางกระเส่าแอ่นตัวไปด้านหลังเพื่อรับปลายนิ้วที่สาม จงอินกำลังทำให้เขาคลั่งตายอีกรอบ ความหยาบกร้านของหมอนั่นส่งเข้ามาจนถึงภายในร่างกาย มันคว้านไปทั่วขยายความแน่นหลังจากไม่มีอะไรสอดแทรกเข้าไปนาน ส่งผลให้กายบางเริ่มบิดหนีความกระสันต์อีกครั้ง
“จะ…จงอิน อา ทำ...ทำเถอะนะ ขอร้อง”
“หืม”
“ทำ…ทำเร็วๆ อา”
“ตามที่ท่านปรารถนาครับนางฟ้า”
เซฮุนถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่ออีกฝ่ายผละตัวออกไปสักที เขาฟุบหน้าลงกับเคาท์เตอร์อีกครั้ง ไม่รู้ว่าจงอินกำลังทำอะไรอยู่ ลุ้นเป็นบ้าแต่กลับไม่กล้าหันกลับไปมอง แต่สักพักร่องสะโพกกลับโดนความใหญ่โตพาดลงมา ก่อนก้อนกลมจะถูกมือหนาบีบให้มาชิด ห่อหุ้มส่วนอ่อนไหวของตัวเองไว้แล้วขยับสะโพกแผ่วเบา
“จงอิน”
“…” จงอินไม่ตอบเป็นคำพูด แต่กลับตอบเป็นการแกล้งสอดส่วนนั้นเข้ามาในช่องทางเพียงน้อยนิดแล้วถอยออก ทำแบบนั้นซ้ำๆราวกับต้องการจะแกล้งให้เขาเป็นบ้า
“จงอิน!” เสียงหวานกระแทกอย่างรุนแรง ก่อนจะต้องเปลี่ยนเป็นการร้องลั่นเมื่อถูกจงอินแหวกชั้นในตามด้วยสะโพกแล้วจับดุ้นร้อนดันเข้ามาทีเดียวครึ่งลำ ขาสองข้างของเซฮุนสั่นพั่บ เข่าอ่อนจนแทบล้ม ถ้าไม่ถูกแขนแกร่งโอบเอวไว้เขาคงลงไปนอนกับพื้นแน่ “อ๊า ใหญ่ ใหญ่มาก”
เขาจะบ้าแล้ว เซฮุนพึมพำเหมือนคนเสียสติยามส่วนนั้นคืบคลานแทรกเข้ามาในร่างกาย มันใหญ่จนรู้สึกได้ถึงคอหยักที่ครูดมาในโพรงอุ่น รู้สึกได้ทุกการกระตุกของมันอย่างกับจะบอกว่าพอใจในความคับแน่นของช่องทางเขานักหนา จงอินบีบขยำเนื้อสะโพกเขาระบายอารมณ์ ตั้งใจดันเข้ามาให้สุดแต่เซฮุนกลับจิกมือแน่นเพราะมันไม่เหลือพื้นที่ในช่องทางให้กับจงอินแล้ว
“จง…อิน ยังไม่สุดอีกเหรอ” เสียงหวานเอ่ยถามกระเส่า หันดวงตาหยาดเยิ้มกลับไปมองคนด้านหลังที่ยืนสูดปากสบถคำหยาบคายอยู่กับตัวเอง
“ยัง”
แค่เพียงคำเดียวเท่านั้นที่ทำให้เซฮุนต้องหันหน้ากลับมาร้องกับตัวเอง จงอินสูดหายใจเข้า คนผิวแทนตัดสินใจกดสะโพกเข้ามาทีเดียวจนกายบางกระตุกเกร็ง ส่วนปลายสอดเข้าไปจนถึงอวัยวะภายในเขาแล้ว แล้วนั่นก็ส่งผลให้น้ำขาวขุ่นพุ่งออกมาจากส่วนปลายของเขา ตกลงพื้นเป็นหยดอย่างน่าอาย
“ยังไม่ทันทำอะไรเลย” เสียงทุ้มเอ่ยติดตลก “โคตรแน่นเลยว่ะ ซี้ด”
“อะ..อา” เซฮุนหอบเหนื่อย รู้สึกจะบ้าตายให้ได้ ในท้องกำลังถูกเบียดด้วยสิ่งแปลกปลอม มันเบียดไปถึงกระเพาะปัสสาวะจนเขาแทบทนไม่ไหว แต่ก็ต้องกัดปากทนและรู้สึกดีขึ้นมาหน่อยเมื่อจงอินถอนมันออกไป แต่เขาคิดผิด เมื่อมันส่งเข้ามาอีกรอบเขาก็แทบอั้นไม่ไหว “อะ โอย อ๊ะ อื้อ!”
“อ่าห์ เซฮุน อ่าห์” เสียงครางของเราสองคนผสมปนเปกันไปทั่ว เคาท์เตอร์ที่ถูกยึดติดเอาไว้ถูกนิ้วเรียวจิก ถ้าว่ามันเป็นโฟมนิ่มๆคงจะฉีกขาดอกจากกันไปแล้ว แต่หากเขาไม่ยั้งตัวเองไว้ ร่างกายคงถไลหลุดตกลงไปแน่ เพราะทุกครั้งที่จงอินดึงส่วนนั้นออกไป ตัวเขาก็ไหลไปตามแรงดึงเพราะมันคับแน่นไปหมดจนแทบดึงไม่ออก “แม่งดูดเหมือนจะไม่ให้เอาออก”
ไม่แปลกใจเลยที่จะมีผู้หญิงเข้ามาหาจงอินเป็นพรวน เขาเข้าใจทุกอย่างในวันนี้ จงอินมีของดี ดีมากๆ ดีจนจะทำเขาหมดลมหายใจแล้ว
“จงอิน อะ อา เบา เบาหน่อย อ๊า!”
เนื้อกระทบเนื้อแผดเสียงดังยิ่งกว่าเสียงร้องของเขาในตอนนี้เสียอีก จงอินดึงสะโพกเขาออกห่างเมื่อตัวเองถอยสะโพกไปด้านหลัง ก่อนจับให้กายบางกระแทกเข้าหาตัวยามต้องการสอดใส่เข้ามาให้ลึกสุด เซฮุนกลายเป็นเพียงตุ๊กตาตัวน้อยที่เบาราวกับปุยนุ่นยามอะดรีนาลีนในตัววิศวกรหนุ่มพุ่งกระฉูด
“ซี้ด เฮ้อ เซฮุน” คนผิวแทนสูดปากครางแล้วครางอีก พอใจในช่องทางที่ยังคงรัดแน่นของเซฮุนจนเผลอตบสะโพกขาว ฟาดอย่างมันเขี้ยวจนเกิดรอยแดงเป็นปื้น “แม่งเอ้ย ใครเคยเข้ามาบ้างวะ อ่าห์ แม่งจะรู้สึกแบบกูไหม”
เซฮุนใจเต้นตุบตับเมื่อจงอินเริ่มปล่อยสัญชาตญาณดิบออกมา ต่อด้วยการฉีดชั้นในสีอ่อนตรงเป้าที่ผ้าบางที่สุดออกจนขาดวิ่น มันคงจะเกะกะเจ้าตัวน่าดู
“ไม่…อะ อ๊าาา อาาา ไม่มีหรอก” เสียงหวานครางสั่นต่อกันอย่างหยุดไม่ได้ เพราะจงอินบดขยี้ร่างกายเขาด้วยการจี้จุดประจำกาย หมอนั่นควงสั่นส่วนอ่อนไหว กดแช่แล้วดึงออกไปก่อนเด้งสะโพกดันกลับเข้ามาอย่างแรง
“ทำไม?”
“จงอิน...ใหญ่ อ๊ะ อ๊า! ของจงอินใหญ่มาก” เซฮุนหวีดร้องลั่น กระตุกเกร็งปลดปล่อยอีกรอบ ช่องทางรัดสิ่งแปลกปลอมจนจงอินหัวเสีย โน้มตัวลงเท้ากับเคาท์เตอร์แล้วบีบเเขนขาวอย่างแรง
“อ่า...” จงอินหยุดนิ่งพักใหญ่ เหงื่อหยดลงบนแผ่นหลังเนียนเป็นเม็ดๆ เราหอบเหนื่อยกันทั้งคู่จนเซฮุนเลิกตอดรัดอีกฝ่ายถึงได้โน้มตัวลงมาจูบกระหม่อมบางเบาๆ “รู้อะไรหรือเปล่า”
“แฮ่ก แฮ่ก” ใบหน้าหวานส่ายไปมา มันชื้นเหงื่อจนจงอินต้องปาดออกให้
“เวลาชมผู้ชายว่าใหญ่ มันจะยิ่งใหญ่ขึ้นไปอีก”
“เดี๋ยว...เดี๋ยวก่อนจงอิน ไม่ไหวแล้ว ขาไม่มีแรงแล้ว”
“ผมยังไม่เสร็จเลยนะครับ” เสียงทุ้มเอ่ยล้อเลียน แต่ก็ยอมถอดส่วนนั้นออกให้เซฮุนให้เอนตัวพิงเคาท์เตอร์อย่างอ่อนแรง ใบหน้าหวานผินกลับมามองคนผิวแทนอย่างคาดโทษ เบ้หน้าเมื่อถูกอีกฝ่ายยกตัวขึ้นนั่งด้านบน “เจ็ดรอบจำไม่ได้เหรอ ขนาดยังไม่ครบรอบนึงคุณยังจะตายเลยเหรอครับที่รัก”
เซฮุนได้แต่เม้มริมฝีปาก ชันขาขึ้นอย่างรู้งาน รั้งบ่ากว้างเข้าใกล้ตัว ปล่อยให้จงอินจัดการดันส่วนล่างเข้ามาใส่ช่องทางแล้วชะโลมลิ้นเล็กลงบนกลีบปากหนา สอดเข้าไปภายในเพื่อกระหวัดเกี่ยวปลายลิ้นอย่างออดอ้อน
“อือ อือ อ๊ะ” ไม่ไหว เขาไม่ร้องไม่ได้ มันรู้สึกเหมือนร่างจะแหลกทุกครั้งที่จงอินเสียดแทงเข้ามาในตัว ร่างของเขาถไลอยู่บนเคาท์เตอร์ ของที่วางเหลืออยู่บ้างถูกมือขาวปัดป่ายมันออกอย่างแรง ขวดน้ำที่เข้ามาพอดีฝ่ามือขาวถูกเขวี้ยงไปกระแทกกำแพงจนพลาสติกแตก น้ำสีใสไหลเจิ่งนองไปทั่วแต่เซฮุนกลับไม่ได้ให้ความสนใจ “อา...อะะ อ๊ะ”
จงอินยิ้มมุมปากเมื่อเห็นว่าตัวเองทำให้เขาคลั่งได้ เซฮุนปรือตามองคนด้านบนแล้วเกร็งมือแน่น หัวเข็มขัดฟาดกระแทกสะโพกจนเจ็บ แต่คงไม่มีอะไรเจ็บเท่าปากช่องทางของเขาในตอนนี้อีกแล้ว คนตัวขาวแทบอยากจะปลดปล่อยอีกรอบ แต่จงอินไม่ยอมให้เป็นแบบนั้นง่ายๆ แขนแกร่งช้อนตัวเขาอุ้มขึ้นลอยจากพื้น เซฮุนคว้าคออีกฝ่าย ตวัดขารอบเอวหนาแล้วเชิดหน้าร้องเพราะส่วนปลายสอดเข้ามาลึกจนแทบบ้า ก่อนมันจะรัวสาดราวปืนกลที่มีกระสุกเป็นร้อยนัด ร่างกายของเขาลอยหวือกระทบหน้าขาแน่นเป็นจังหวะ
“อ๊ะ อะ อ๊าาา จงอิน อ๊า พอแล้ว พอแล้ว!”
เซฮุนจิกทึ้งเส้นผมสีเข้มอย่างแรง รัดเอวอีกฝ่ายแน่นด้วยขา กดสะโพกลงไปจนลึกสุดตัว ปลดปล่อยออกมาพร้อมกับความอุ่นร้อนที่พุ่งใส่ร่างกายเขาอย่างแรง มันเยอะมากจนไหลหยดลงบนพื้น จงอินหอบถี่ เดินไปวางสะโพกเขาลงบนเคาท์เตอร์ ก่อนจะท้าวลงมากักกันคนตัวขาวเอาไว้ เซฮุนก้มหน้ามองส่วนอ่อนไหวที่ถูกดึงออกจากตัวไปครึ่งนึง แล้วเงยขึ้นมองเจ้าของมันซึ่งกำลังหอบเหนื่อยแต่กลับยิ้มแย้มราวกับเมื่อครู่เป็นเพียงแค่การออกกำลังกายชิลล์ๆ
“เหมือน แฮ่ก จะตายเลย”
“อย่าเพิ่งตาย” จงอินจูบนิ้วเขาแล้วดึงมือขาวออกจากหน้า “แค่น้ำเดียวเอง”
“นาย...อึด... กว่าจะเสร็จ...” ใบหน้าหวานก้มงุด พ่นคำพูดที่อยู่ในหัวมาตั้งนานออกไปเพราะไร้สติ โอบกอดกายชื้นเหงื่อเข้ามาจนส่วนอ่อนไหวถไลเข้ามาทีเดียวจนสุดเพราะความลื่นจากน้ำขาวข้น ส่งผลให้คนผิวแทนครางอย่างช่วยไม่ได้
“ขอโทษครับ ผมผิดไปแล้ว” เซฮุนเม้มริมฝีปาก มองใบหน้ากวนอารมณ์แล้วซุกหน้าลงไปอีกรอบ “ต่อที่คอนโดนะ ยังไม่หายอยากเลย”
คนตัวขาวชั่งใจ แค่นี้เขายังจะตายแล้วเลย ถ้าหากอยู่บนเตียงจริงๆ จงอินไม่เล่นงานจนเขาหมดลมคาเตียงเลยเหรอ แต่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะอะไร ทำไมริมฝีปากและร่างกายถึงขัดกับสมอง เอ่ยตอบอีกฝ่ายกระเส่าแผ่วเบาจนโดนจูบขมับมาอย่างแรง
“อือ…ตามใจ”
กลับไปอ่านต่อได้เท่ :
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น